بیمه ثالث و بدنه

پس از جنگ جهانی اول، استفاده از خودرو رواج بسیاری پیدا کرد و استفاده از این وسیله نقلیه برای سفر و حمل کالا  و رفت و آمد و … منجربه خسارات متعددی در رانندگی نیز گردید چراکه بیشتر خودروهای مورد استفاده در آن زمان از لحاظ ساختار و ایمنی بسیار خطرناک بودند. با وجود چنین اتفاقاتی رانندگان مجبور بودند هزینه های گزافی را در زمان تصادف برای تعمیر و جبران خسارات اتفاق افتاده پرداخت کنند. اولین بیمه خودرو در سال ۱۸۹۸ و بعد از ساخت اولین خودروی گازوئیلی در آمریکا صادر شد.

با تاسیس بیمه مرکزی در سال ۱۳۵۰،بیمه ثالث در کنار بیمه بدنه یکی از زیر شاخه های بیمه های خودرو قرار گرفت و با تصویب قانون های مختلف به صورت یک بیمه نامه جامع و اجباری در ایران شد.

 اگر در حادثه و تصادف در برخورد با افراد و خودروهای دیگر خسارت مالی یا جانی به آن ها وارد شود، راننده خودروی مقصر ملزم است که خسارت اتفاق افتاده را جبران نماید. در برخی از حوادث ممکن است خسارات بسیار سنگینی اتفاق افتاده بیافتد که پرداخت چنین خسارتی برای راننده مقصر بسیار سخت باشد. از این رو بیمه شخص ثالث با دریافت مبالغی به صورت اقساط و یا به صورت نقدی خسارات اتفاق افتاده را به صورت یکجا به فرد زیان دیده پرداخت می کند.

نام این بیمه نامه به این علت بیمه ثالث گفته می شود که در بیمه شخص ثالث راننده وسیله نقلیه را می توان شخص اول در نظر گرفت، شرکت بیمه شخص ثانویه است که خسارت را پرداخت می کند و در نهایت شخص ثالث فرد زیان دیده در حادثه است. در واقع هر فرد دیگری به غیر از راننده که در یک حادثه تصادف، زیان مالی و جانی داشته باشند شخص ثالث به حساب می آید و خسارتش با این بیمه نامه قابل جبران می باشد.